پیچکی هستم در آرزوی اوج ، بلندی ، خداوند

به خیال خود به دور تکیه گاهی تنیده بودم تا قامت سرد و بی روحش را لباس سبزی باشم و با گلهای پیچکم ان را بهاری

ولی افسوس که او نفهمید و شکست آن قامت پر غرور

همچنان در آرزوی اوجم ولی ...

اکنون فهمیده ام که هر قامت رعنایی تکیه گاه امن و مطمئنی برای رسیدن به اوج نیست

اکنون فهمیده ام که باید به دنبال یک تکیه گاه محکم ابدی باشم

تکیه گاهی که مرا به او برساند

و همچنانم

یک پیچک در آرزوی اوج

---